Verita's profileWOoLF'S PLaCEPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
01 August Orientation of the Mindวันนี้มีประชุมนักเรียนทุน เข้าไปนั่งที่เห็นป้ายชื่อ "นางสาววริตตา ศรีรัตนา แผนกอักษรศาสตร์" ของตัวเองแล้วก็confirmจริงๆ ว่าเราได้เป็นนักเรียนทุน
อย่าหาว่าไรเลย ก่อนหน้านี้ยังไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าเราจะได้รับเกียรติเช่นนี้ เป็นพระมหากรุณาธิคุณจริงๆ
(ปิ๊กรู้ดีอ่ะเรื่องนี้ ที่ว่าเราไม่กล้ายื่นใบลาออกจนกว่าจะมีพระราชโองการอย่างเป็นทางการ)
ตอนนี้ก็รู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นล้นพ้นจนพูดไม่ออก
เลขาธิการทุนกล่าวปาฐกถาเรื่องโครงการพระราชดำริและภารกิจของนักเรียนทุน ฟังแล้วมีกำลังใจฮึดสู้ ชอบคำพูดที่ว่าเราต้องสำนึกตนอยู่เสมอว่าเงินเล่าเรียนนี้มาจากที่ใด มาจากท่านส่วนใหญ่ คนยากจนบริจาคมาก็มาก ฟังแล้วรู้สึกรักในหลวง รักสมเด็จพระเทพจริงๆ เพราะท่านดูแลเอาใจใส่และเฝ้าติดตามนักเรียนทุน ปฏิบัติกับพวกนักเรียนทุนเช่นนักเรียนของท่านเอง
นักเรียนทุนทั้งหมดมีแปดคนแปดแผนก และเก่งๆ กันทั้งนั้น นิสัยก็ดีด้วยนะ มันรู้สึกได้อ่ะเวลาคุย เพื่อนๆ เป็นป่ะ คนจิตใจดีมันจะมีออรา
ประทับใจที่ในหลวงท่านเคยตรัสไว้ว่าcriteriaของทุนคือท่านเลือก "คนดี" และ "คนเก่ง" ซึ่งล้วนเป็นคอนเซปต์ที่ชี้ชัดได้ยากมากๆ แต่เป็นcriteriaที่ถ้าเวิร์คก็จะเป็นผลดีต่อชาติจริงๆ คงไม่มีกษัตริย์ใดในโลกที่มัวิสัยทัศน์ก้าวไกลทางด้านการศึกษาเช่นนี้ เพราะหากจะเปลี่ยนแปลงเมืองไทยในระดับ infrastructure ก็คงไม่ทันใจเท่าเอาคนของเราไปพัฒนาตัวเองเพื่อกลับมาเสียสละเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาโครงสร้างประเทศของเรา
อยากจะเล่าให้เพื่อนๆ ฟังว่า
มีวีรบุรุษของแทนซาเนียคนนึงเคยกล่าวไว้ว่า ตอนที่เกิดภัยแล้ง คนไม่มีจะกิน ทั้งเด็กเล็กแดง คนแก่ และผู้หญิงต่างก็เสียสละอาหารส่วนใหญ่ของตนให้คนหนุ่ม (ซึ่งแปลก เพราะคนหนุ่มก็น่าจะช่วยเหลือตนเองได้) เหตุผลที่ทำเช่นนี้ก็เพื่อให้คนหนุ่มมีแรงออกไปล่าสัตว์มาให้พวกที่รออยู่ข้างหลังกิน คนหนุ่มที่หายไปเลย จึงถือว่าทรยศต่อเผ่าพันธุ์ของตนเลยทีเดียว ฉันใดก็ฉันนั้น
เรา (ทั้งในฐานะลูกหลาน นักเรียนทุน) ควรมองตนเองว่าเป็นคนที่มีผู้เคราะห์ดี มีผู้เสียสละให้ไปสาะแสวงหาสิ่งที่ดีกว่ามาเลี้ยงชาติ เลี้ยงครอบครัวที่รออยู่ การที่จะออกไปร่ำรวยอยู่คนเดียว (ในกรณีของเราคือร่ำรวยเมืองนอก หรือกลับมาร่ำรวยอยู่กับวงการอื่นๆ ที่ไม่ใช่การสอนหนังสือหรือรับราชการแผ่นดิน) จึงถือว่าเป็นการ
ทรยศ
ก็นะ เขียนมาซะยาวก็เพื่อจะเล่าเรื่องวันนี้ให้ฟัง
คิดถึงทุกๆ คนนะ |
|
|
